Wiersze znanych

Brzechwa Jan Ostrzeżenie

Kto uwikłał w dni mych niepewność,
W mój żałobny samotny los,
Twoją rzewność i twoją zwiewność,
I twój ciepły jak oddech głos?

Kto twych oczu jasność jedwabną
Rzucił w mrok moich ciemnych rzęs?
Czemu wątłe twe dłonie słabną
Pod naporem nie twoich klęsk?

Czy ty nie masz lęku ni obaw,
że mym życiem zapragniesz żyć?
Lepiej sercem moim się pobaw
I czym prędzej ode mnie idź.

Lepiej czoło mi tylko owiej
Wiosną swoich różowych lat,
By ci było lżej i różowiej,
Gdy się będę na chmurach kładł.

Ratuj życie swoje bezbronne,
Bo gdy pierwszy napotkam gaj,
Upoluję twe ciało wonne,
Tak mi dopomóż maj!
więcej

Broniewski Władysław Spowiedź

Bluźniłem swiatłu.

Przeczyłem nocom.

Dławiłem wiatry

słowem-przemocą.



Krzyczałem gromem.

Płakałem deszczem.

Słowem widomem

zsyłałem wieści.



Słowem-ramieniem

sięgałem nieba.

Słowa- kamienie

zmieniałem w chleby.



Noc nad Kalwarią

głucha i ciemna.

-czy widzisz Mario,

światłość nade mna?



-To gwiazda świeci,

to świt sie pali-

anioł nie leci

nad Jeruzalem...



-Mario, czy słyszysz?

Ojciec mnie woła!

-Nad miastem cisza...

Cisza dokoła...



-Mario, on kłamie:

w niebie przed jutrznią

gwiazdy gwoździami,

księżyc jest włócznią!



Jakże krew otrzeć

przebitą ręką?...

Nie wracaj Piotrze-

słowo jest męką!



Ciemność nad głową.

Czas mój już minął.

Skłamałem słowo.

Odpuśćcie winę...



Odpuśćcie winę...
więcej

Bunin Iwan МАГОМĐ...

Сафия, проснувшись, заплетает ловкой
Голубой рукою пряди черных кос.
<<Все меня ругают, Магомет, жидовкой>>, -
Говорит сквозь слезы, не стирая слез.

Магомет, с усмешкой и любовью глядя,
Отвечает кротко: <<Ты скажи им, друг:
Авраам - отец мой, Мойсей - мой дядя,
Магомет - супруг>>.
więcej

Baczyński Krzysztof Kamil Miserere

1
Oto stoimy nad ziemią tragiczną
Pobojowisko dymi odwarem strzaskanych wspomnień i snów.
Lepkimi krwią pytaniami
zdejmujemy hełmy przyrosłe do głów.
Głowy - czerwone róże przypniemy hełmom pokoleń.
Widzę: czas przerosły kitami dymów,
widzę czas: akropol zarosły puszczami traw.
Rzuć się, ostatni kainie, na ostatniego abla,
dław!

2


Wracając z pogrzebu ostatniego człowieka,
jak wyzwanie
rzucam przygarść powietrzną - skowronka - w niebo
i ziemię ronię jak łzę nad wszechświatem.
więcej
Jak prawie wszystkie strony internetowe również i nasza korzysta z plików cookie. Zapoznaj się z regulaminem, aby dowiedzieć się więcej. Akceptuję